دهه ي فجر
آن زمان كه ديوِ سياهِ شبِ سردِ ظلمت با چهره ي كريهِ خود، پرده ي وحشتي جانگزا بر پيكره ي نستوهِ ملّت افكنده بود طاغوتيان چون زالويي مايه ي زندگي و شيره ي سرخ مردم را مي مكيدند.آن زمان كه عقربه هاي ساعت زنگار زده ي مردم به سختي از پي هم مي گذشتند. صفحه ي سفيدِ دفترِ زندگيي مردم از جور و جفاي جابرِ زمانه تيره و تار گشته بود و روزها چون شب ،گشته و شب ها چون جامي از شوكران.
صداي سنگين و سردِ ستم در سرسراي هر كوي و برزن جا خوش كرده بود و سكوتِ جانفرسايي در هر گوشه كمين.آن زمان كه طاغوتيان چون عنكبوتي بر جامه ي جوانه هاي جامعه تار تيره ي جور مي تنيدند.همه چيز غمين بود و همه جا ظلم.گل هاي بوستانِ خزان زده ي كشور بوي غصه مي داد و درختانِ بلند بالاي باغِ زندگيِ بهاري مردم در اثرِ سوزشِ سرماي بيدادِ بيدادگران، قامت خم كرده بودند.از آسمان ، تگرگِ ظلم مي باريد و از زمين ، خارهاي ستم مي روييد.
ناگهان ، طوفاني سهمگين وزيدن گرفت.درياي دلِ مردم مواّج شده ، كوه هاي نستوهِ قامتِ مردم به جنبش درآمدند.آفتابِ جوانمردي و شجاعت از پشت ابرهاي تيره ي درد و غم و غصّه سر درآورد و پهن دشتِ سرما زده ي كشور را گرما بخشيد.چشمه هاي شوق و اميدواري ديدگان مردم روان گشت و غبار تيره ي غم را از چهره ي پژمان و زرد رنگِ مردم ، پاك نمود و گلِ زرد و پژمرده ي رخسار ملّت شاداب گشت و جاي خود را به گلِ سرخِ عشق و جان فشاني داد.خورشيدِ وجودِ رهبر، قامتِ خميده ي مردم را با انوارِ طلايي و هدايت گرِ خود راستي بخشيدند و با عصاره ي شيرينِ كلامِ خود، كوخِ تاريكِ ذهنِ مردم را به كاخِ روشنِ عشق و اتحاد و همدلي بدل نمودند.
جادهّ ي ناهموار دلي پر از رسيدن به سر منزل آزادي و و آزادگي را به آن ها نشان دادند.همه جا بوي طراوت و تازگي مي داد.همه ي ساعات مردم بهاري شده بود و از خزان نشاني نبود.آسمان پر شده بود از ستاره هاي ايثار .بر دامنه كوه ها و ديواره ي درّه ها، سبزه هاي فداكاري سر زده بود و بر شاخه هاي سبزِ بيدِ مجنونِ كشور جوانه هاي اميد و آرزو.
آري او آمد و با تيغِ تيزِ كلامِ الهي خود،طاغوت و طاغوتيان را ريشه كن كرد و از كتابِ كهن و پربارِ تاريخِ كشورمان صفحه اي نو ورق زد.
روز ،روزي بي كران شد
دفتر آسمان صاف و ساده
برگ ها سبز و تازه
فصل، فصل بهار شد
بایک صلوات بهشتی شوید (تضمینی)